ترا چون پدر باشد افراسياب * همه بنده باشيم زين روى آب ز پيوستگان هست بيش از هزار * پرستندگانند با گوشوار تو بىكام دل هيچ دم برمزن * ترا بنده باشد همى مرد و زن مرا گر پذيرى تو با پير سر * ز بهر پرستش ببندم كمر برفتند هر دو بشادى بهم * سخن ياد كردند بر بيش و كم همه ره ز آواى چنگ و رباب * همى خفته را سر بر آمد ز خواب همى خاك مشكين شد از مشك و زر * همى اسپ تازى بر آورد پر سياوش چو آن ديد آب از دو چشم * بباريد و ز انديشه آمد بخشم كه ياد آمدش بوم زابلستان * بياراسته تا بكابلستان همان شهر ايرانش آمد به ياد * همى بركشيد از جگر سرد باد ز ايران دلش ياد كرد و بسوخت * بكردار آتش رخش بر فروخت ز پيران بپيچيد و پوشيد روى * سپهبد بديد آن غم و درد اوى بدانست كو را چه آمد به ياد * غمى گشت و دندان بلب بر نهاد بقچقار باشى فرود آمدند * نشستند و يك بار دم بر زدند نگه كرد پيران بديدار او * نشست و بر و يال و گفتار او به دو در دو چشمش همى خيره ماند * همى هر زمان نام يزدان بخواند به دو گفت كاى نامور شهريار * ز شاهان گيتى توى يادگار سه چيزست بر تو كه اندر جهان * كسى را نباشد ز تخم مهان يكى آنك از تخمهء كىقباد * همى از تو گيرند گويى نژاد و ديگر زبانى بدين راستى * بگفتار نيكو بياراستى سه ديگر كه گويى كه از چهر تو * ببارد همى بر زمين مهر تو چنين داد پاسخ سياوش بدوى * كه اى پير پاكيزه و راست گوى خنيده بگيتى به مهر و وفا * ز آهرمنى دور و دور از جفا گر ايدونك با من تو پيمان كنى * شناسم كه پيمان من مشكنى گر از بودن ايدر مرا نيكويست * برين كردهء خود نبايد گريست و گر نيست فرماى تا بگذرم * نمايى ره كشورى ديگرم به دو گفت پيران كه منديش زين * چو اندر گذشتى ز ايران زمين مگردان دل از مهر افراسياب * مكن هيچ گونه برفتن شتاب پراگنده نامش بگيتى بديست * و ليكن جز اينست مرد ايزديست خرد دارد و راى و هوش بلند * بخيره نيايد به راه گزند مرا نيز خويشيست با او به خون * همش پهلوانم همش رهنمون همانا برين بوم و بر صد هزار * بفرمان من بيش باشد سوار همم بوم و بر هست و هم گوسفند * هم اسپ و سليح و كمان و كمند مرا بىنيازيست از هر كسى * نهفته جزين نيز هستم بسى فداى تو بادا همه هرچ هست * گرايدونك سازى بشادى نشست پذيرفتم از پاك يزدان ترا * براى و دل هوشمندان ترا كه بر تو نيايد ز بدها گزند * نداند كسى راز چرخ بلند